Contact
تماس
 
 

 

 

 

 

 

کـــــــــاروان شـــــــعــــــــــر و ادب


 
 
 

دیـــوانـــــــه

 

جــــام مــی آلـــودی از عشـــق تـــو در بـــرابــرم

احســــاس تـــــــــب آلـــــودم پـــر کشـــــید

ذهـــــن هـــوشـــــیـــارم پــرواز کــــــرد

ای دریــــغ ...!  و

نـــاگــــه هـــــر دو در جــــام غـــــرق گشـــــتنـــد

و دیــــوانـــــه بــــــرخــــــاســــــتنـــد

فریور

تاریخی 30 جوزا ماه 1360

 
 
 
 
 
 

پـیـــــــــــــــــــــــکــــار

 

ایــــــن گــــــــــردش زمــــــــــان اســـــــــت ! و

نــمــــی ایـســــــــتــد و بــــــــــاز نـــمـــــــی گـــــــــــردد

چـــــــــه تـنــــــــــــد ، چــــــــــه کــــــــــنـد!! و

 

و حــــوادث هـمچـــو امــــواج مـــدهـــش و بــــی بـــــند

مـیــــــتازد، مـیـپـــــرد ومـــــی جـهــــــد

برســــــاحــــل زنــــــدگـــــــی...  و

 

ومـــــا ســـــاحـــــل نــشــــســــــتــه گــــانـــــــیــم

ایــــنـک مــا ازمـیـــــان مــاســـــه هـــا مـیــــایــــم

ازســـاحـل مـــــیرویــم بــه جـنـــگ امـــواج بـــد مـســــت

 

ایــــــن زنـــــدگــیـســـــت !   و

فــــلاکـــــت نـعـــــــره مـیــکـشــــد بــمــــیر

عـیـــــش غــــوغـــــا مـیــــکـنــــــد بـمـــا ن

مـگـــرعـیــــش ازکــیســــت وفـــلاکــــت ازکـــه هــاســــت!؟و

ایـنـــجـــا هـــمــــه ســــیـا هـیـســـــت

 

ایــــن بـــر ظـــالــمـــی دشـــــــنـــــه بـــدســـــــت

وآن بـــرمـظــــلـومــــی درکــــام مـــرگ

و امــا مـا ازمـیــانــــه ها مـیـــــــــآیـــــــم

گــــــذشـــــــتـه ازخـــویـــــش دربــــــــنـد هـمـــــــه

از روشــــنـائــی مــــیرویـم بــه جـنــــگ ســــیـاهـــی هـــا

 
 

فریور

تاریخی 25 حوت 1360

 
 
 
 
   

عـشـــق وطــــن

 
   
از شــــور بـــازارتــــا چــهـــــــارچــتـــــــــه  
مـــیـــــان کـــــوچــــــه هـــــا وپــــــــس کــــوچــــــــه هـــــا  
ازخـیــــابـــان تـــا جــــوی شــــــیـرهـــمــــی گــشــــتــم  
روی ســــنــگ فـــــرشــــــهـا وجـــــــاده هـــــا  
   
مـیـــــان ســـکــوت هــمــــه ســــراســـیـمـــه و پــریــشـــــان  
بـــــه هــمـــــدیـگــــــربـــودنـــــد هــمـــــه حـــــیـران  
ازکــــنـارهــــم مـیـــگــــذشـــــتـنــد هــمـــچــــوبــیـــگـانـگـان  
گـــوئــی هــمـــه بــودنـــد درپــی چــــیـزی آواره و ســــرگـــردان  
   
گـــم گـشــــتــم درشــهـــــرمـیـــان ســـکــوت مـــــرگـــــبـار  
اشــــــک بـــه چــشـــــمـانــم دمــــــیــد بـــی اخـتــــــــیـار  
هـــــرچـــــه دیــــــدم هــمـشــهـــــری خـــویــــش  
بـــــودنــــــد خـشـــــمــاگــــــیـن وانــــدوهــــــــبـار  
   
عــقـــــده ای ســـخــــت فـشــــارد گـــلـــویـــــم را  
وخـــــــون داغـــــی بـــــه رگــهـــــایــــم دمـــــــیــد  
فـــــریــــادی ازعــمــــق ســـــــیـنـــه ام بـــرخــــاســــــت  
   
کــــــه :  و  
ای وطـــــن ، ای کــاشـــــــانـــــه امــیـــــــد  
ز بـهــــــرتـــو و رهــــــائـــی تــــو هــمـیــــــش  
بـســـــی خـــــون در رگـــهــــــایــــم جــــوشـــــیــد  
و دلـــــــم درســـــــیـنــــه تـپـیــــــــد  
   
ای وطــــــن، ای جـــــان عــــزیــــزم !  و  
دوســــــت مــیـــــدارم تـــــــرا  
و شــهــــــرکــهــنــــــه تـــــرا  
و عـــوض نـکــنـــــــم  
بــه مـاســــکــو و واشـــــنگــتـن ولــــنـدن وپــاریـــــس  
هـمـــیـن کـهـــن شـــور بـازارو چـهــار چــتــــه تــــــرا.    
   
   
فریور  
تاریخی 24 دلو ماه 1365  
   
 

مـــــقـــــــد مـــــــــــــــــــه

 

و انسان تولد می شود با کاروان زمان میپیوندندو آنچه در ماحولش قابل لمس، احساس و درک است. احساس و درک میکند واز هر پدیده ای و رویدادی متاثر می شود و با مصلحت اندیشه اش یا به بسط و گسترش آن میپردازد ویا هم در برابر آن می ایستد و مقاومت میکند

 

و انسان در هر لحظه ای از زمان تغیر میکند ، تحول می پذیرد و به پختگی میرسد و هنوز هم ندانسته و نه فهمیده است که روزی در اوج فراگیری از همگامی زمان باز میماند و اما زمان برایش محمل نمی دارد ، نمی ایستد و همچنان پیش می تازد... و این انسانست که در لحظه ای از زمان میآید و هنوز به خویش و و ماحولش پی نه برده است که در لحظه ای از زمان نادانسته و نا فهمیده میرود و میگذرد

 

و اینک من عمری ندارم ، در این کوتاه مدت عمر آنچه دریافته ام و فراچنگ آورده ام اندک از آنست که باید می فهمیدم و زندگی کرده ام. چقدر زندگی را در خود تجربه کرده ام و هنوز هیچ ندانسته ام همیش خودم را در تغیر یافته ام

نمیدانم این زندگی و این سرنوشت مرا بکجا می کشاند و از من چه می خواهد

وقتی و باری بخود می اندیشم و خاطراتم را مرور میکنم، میان خواسته ها و نا خواسته ها ، آرزو ها و پشیمانی های دیروز و امروزم گم میشوم و پی میبرم که انسان چقدر در تغیر است و عمر چقدر کوتاه است

 

و اما سخن جای دیگریست و نکته اندر باب پدیده ها ، وقتی رخی و گونه ای از پدیده های ماحولم مرا متاثر می سازد و بخود می کشاند برای من امروز برخلاف دیروز چیزهای و گفتنی های وجود دارد که بگویم

 

فریور

1363 کابل  افغانستان

 
 
 
 
 
 

جـــوهــــر انســـانــی

 

اگــر کســی بــه دریـــا اعتــــــماد ره نـمــی بــرد

مــــا قـــایــــق انـــدیـشــــه خـــویــــش

بـــه ایـــن دریــــا فـــگـنــــــــده ایـــــم

 

مـیــــرویــــم تـــا عـمـــق ایـــن دریـــا مـیــــــــرویـــــم

 چـــــرا ؛

جــوهــــر انســــانــی ز ایــن عـمـــق هــا یــافـتـــــه ایـــم

 

فریور


 

نـــاگــــــزیــری

 

ا یــــن دل دیـــوانـــه مــن جـبــــر مـیــکنـــــد

نــا گـــــزیــرم بـــه ســــویــــــت بیـــایــــم

نــا گـــــزیــرم تــرا بـخـــواهـــم و دوســـتــت بــــدارم

چـــه تجــــربــه تـلخیــســـــت نــاگــــزیـــری ! و

 

فریور

تاریخی 7 ثور ماه 1363


 

گــل ســــرخ

 
ای گل سرخ وقــــی او در بــرابـــرم قــــرار دارد
چـقــــدر نــاتــوانــم
آیـــا تو ... و
آری تــو هـمـــــه چـیـــز را بـــه او خــواهـــی گـفــــت ؟!و
 

فریور

تاریخی 7 قوس ماه  1362


 

خـــو کـــردن

 

وه ... چـــه زود ! و

بـســــترم بــه عـطـــــر تـنــــــــت خــــو کـــرد

کـــه حـتــــی بــــی تــــو

وجـــود مــــرا در خـــویـــــش بـــاور نــــدارد

 

فریور

تاریخی 7 قوس ماه 1362


 

گــــل سپیـــــــد

 
ای گــــل سپیــــــد!و
ای هــمـــــه بـــــا شــــکــوه و زیبـــــائــــــی
آیـــــا او تـــــرا بـــــاور کــــرد ؟! و
ویـــــا : و
هـــــرگــــز بـــه حجــــــلـــه بــــاور نـــداشــــــت
 

فریور

تاریخی 7 قوس ماه 1362

 

 

عطـــــــــــش

 
او بـــه مـــــن میـــــــدیـــــــد

و دیـــــدگـــــان پـــــر عطــــــش مـــــن

همچـــــو پیــــراهـــــن حــــــریـــر تنــــــــش

تنـــــــدیــــــس مـــرمـــریــنــــــــش را

ســــــر تــــا قـــدم پیــــراهنــــی بـــــود

 

فریور

تاریخی 8 عقرب ماه 1362

 
 
 
 

 

هــــــمـــــــــه اش آواره ام و ســـــــــرگـــــــــــــردان

روز مــن قـــصـــــه بـــی ســــرو سامانی هــــاســـت

هـــــمــــــــــه اش ســــــــکــوتـــم و خـــمـــوشـــــی

شـــــب مـــن اســــطـــوره تـــنـهــــائـــی هـــاســــت

 

 

مـــــانـــــــــده در ســــــکـــوتـــــم و اســــیر دوســـــت

تـــنـهــــا امــــیــدم چــــشــــــم بــــراهـــی هــــاســــت

خــســــــتــه و زار دور از مــــونـــــس و هـــمــــــدل

شــــــکـــوه ز گـــوشــــــه تـــنـهـــــائـــی هــــاســـت

 

فریور

 

نــه هـــمــــــدمـــی نــه هـــمـــــرازی نـــه هــمـــدلـــی

وائــیم ز درازائــــی چـــشـــــم بـــــراهـــی هــــاســـت

 
 
 
 
 

پـــرتــــو نــــگـــــه

 

درخشـــــش چـشــمان تــــو

حــــریــــر خــــاطـــــرم را

یـک آســـمان ســـتــاره بـخـشــــــیــد

ایـنـــــک دیـــریســــــــت

کــــه یــــاد تــــو

فـضــــاء اتـــاقــــم را پــــر ســــتـاره مـیـــــکنــــــد

 

فریور

تاریخی 7 قوس ماه 1362

 

 
 

خـشـــونـــــــت

 

آســـمان خـــاطـــرم

هــــرگــــز ابـــری ز غـصـــه نمــــی شــــنـاخــــــت

وه ... چـــه زود ز خـشـــونـــــــت تــــو

آ ســـــمـان ابـــــر بــه دیـــده رســــیـد

کــــه هـمـــــه جـــــاســــــــت بــــاران! و

 
 

فریور

تاریخی 11 جدی ماه 1362

 

 
 

غــــرور

 
 

گفتـــــم : شیــــــشــــه مشـــکــن

وصـــــلــــه نمـــی شـــــود

ز لجـــــاجــــــت بـــه پــــای خــــویــــــش فـــگنــــــــد

آری ...  و

عــــاقـبــــــــت ز درد پشـــیــمـــانـــــی

او مـیـــــگـــریـــــســـــت

و مــن دانـــه مـــرواریــــد می شــمـــــــردم

 
 

فریور

تاریخی 6 جدی ماه 1362

 
 

 
 

بــهـــــــار ســــــعـــــــید

 
 

در سال 1335 در کابل متولد گردیده ، بعد از ختم تحصیل در مکتب رابعة بلخی ، شامل فاکولتة ادبیات در دانشگاه کابل گردید.  بعد از چهار سال ، تحصیلاتش را در رشتة مفاهمة جمعی به پایان رسانیده است.جهت تحصیلات عالی به تهران رفت و مدت دو سال و نیم را در دانشگاه تهران در رشتة زبان دری  تحصیل کرد

 

 بعد از ختم تحصیلات و اخذ درجة ماستری به کشور برگشت. شرایط نا مساعد سیاسی وی را مجبور ساخت تا مهاجرشود

 

به گفتة خودش از ده سالگی به شعر علاقمندی داشته است.  هنگامیکه در افغانستان بود ، بیشتر به  لطافت شعری اش فکر میکرد. میکوشد از زبان و احساس زن سخن بگوید. هدف شعرش پر وبال دا دن به بیان احساس نهفته و نا شناختة  زن و آزاد ساختن زن ازتعصبات جاهلانه است

 

مجمو عة نفیس به نا م شکو فة بها ر د ر سال 1373 د ر کلیفورنیا به چاپ رسید

 

نمونه شعر وی

 
 

آرزو

 
 

چشـــــمان مـــــــــرا  بـــــه " بـــلــــخ"  زیبـــــا  ببــــریــــد

دســـــــتـان مــــــرا  بــــه لـمــــس " با با"  ببـــــــــریــــــد

خــــــــا کســـــــــــتر قــــلـــــــب داغ هــــجــــــــــرت  زده ام

بــــر ســــــــیـنــه ای  داغــــ ــدار " بـــکـــوا"  ببـــــریــــد

یــــــــا پـیــــــــکــــر مـــــــن روان آ مـــــــــــو  داریــــــــــد

یــــــــا روح  مـــــــــــرا جســـــــــم دریــــــــــا ببــــــــریـــــد

ســــــوز جــــــگــــــــر نشـــــســـــــتــه در خــــــونـــــم  را

بـــــرمــــــرحـــــم " قـنـــــدهـــــار" بــــی مــــا ببــــــریـــــد

خشــــت و گـــل وســـــنگ ازاســــتـخوانـ ــم ســـــازیــــــد

بــــــرســــاخـــــتن "کــــــابـــــل" فـــــــــــردا  ببــــــــریــــــد

صـــــد بــــوســــــه ای عــــاشـــــقـانــــه از لبــــهــا یـــــم

بــــرچـهـــــره ای ســــنگ ســـــنگ کـــــوه هـــا ببـــــریــــــد

دامــــــــن ، دامـــــــن  شــــــگـــفــتــن شـــعــــــــــــــرم  را

بـــــــر جـــــــلــوه ای لا لـــــه هــــای صـــحــــرا ببـــــــریـــد

 
 
 
 

 

مشــــــــاهـــــــــــیر ادب ، فــــــــرهــــــــــنگ و شــــــعــــــر افغــــان زمیــــــــن

 

 
 

مـــولانــــا جـــــلال الــــدیـــــن مــــحــمــــــد بلـــخــــی رومـــــی

 

جلال‌الدین محمد ابن محمد ابن بهاء الدین ولد ، بلخی معروف به جلال‌الدین رومی، جلال‌الدین بلخی، ملای روم، مولانا، دوران زدگی وی بین سال های ( ۶۰۴ - ۶۷۲  ) قمری تخمین گردیده است. وی از زبده‌ترین عارفان و یکی از مشهورترین شاعران درجه اول زبان دری فارسی بشمار می‌آید. خانواده وی از خانواده‌های محترم و روحانی بلخ بود و گویا نسبش به ابوبکر می‌رسد و پدرش هم از سوی مادر بقولی دخترزادهٔ سلطان محمد خوارزمشاه بود

 

زنـــــدگـــــی نــــامـــــــــه

مولانا در سال ۶۰۴ در بلخ خراسان که افغانستان کنونی ا‌ست زاده شد، چون محمد خوارزمشاه با مشایخ از راه کم لطفی پیش می‌رفت، پدرش بهاءالدین تاب نیاورده و در سال ۶۰۹ با خانوده‌اش خراسان-افغانستان کنونی را ترک نمود و از راه بغداد به مکه رفت و پس از نه سال اقامت در الجزیره به دعوت کیقباد سلجوقی که صوفی‌مشرب بود به قونیه پایتخت سلجوقیان روم رفت

جلال‌الدین پس از مرگ پدرش در سال ۶۲۸، نزد برهان‌الدین ترمذی که از شاگردان پدرش بود شاگردی کرد و مدتی هم‌نشین شمس تبریزی شد و بالاخره خودش پایه‌گذار طریقتی شد که مشهور به طریقت مولویه شد. مولانا به سال ۶۷۲ دیده از جهان فرو بست و در همان قونیه دفن شد. آثار وی به بسیاری از زبان‌های زنده دنیا ترجمه شده‌اند و در اروپا و امریکا شهرت بسیار دارند

 

ادامه دارد... کلیک نماید

 

در بارۀ مولانا بلخی

 


مـــــــــــــــثنوی
مـــــــــــــــثنوی
مـــــــــــــــثنوی
مـــــــــــــــثنوی
مـــــــــــــــثنوی

 


 
 

ابـولـمـعـــــانـی بـیــــدل شــــاعر حــــیرتهــــا واســـــرار ها

 

حضرت ابولمعانی مرزا عبدالقادر بیدل رحمت الله علیه در سال 1054 هجری در شهر کابل دیده بجهان گشود و79 سال بعد  این عارف بزرگ  در هندوستان چشم از جهان فانی پوشیده و به رحمت حق پیوست.

ابولمعانی بیدل ازیک خانواده دانشمند و سلحشور هم  که در رشته نظامی  از استعداد  کامل برخوردار بود  به دربار شاهی عصر شان قربت داشت که بعد ها ابولمعانی بیدل از وظیفه دولتی به نسبت سراییدن یک مدیحه  در وصف اعظم شاه  که از طرف شاه  پیشنهاد شده بود دست کشید. چون ابولمعانی بیدل دشمن سر سخت  مدیحه سرایی بود.مرزا عبدالخالق قبل از تولد ابولمعانی بیدل در شهر کابل وظیفه داشت بهمین منظور خانواده خویشرا از ولایت بدخشان به کابل در قریه خواجه رواش کابل جهت سرپرستی انتقال داد.

مرزا عبدالخالق پیرو طریقه قادریه بود از همان اوایل سفر هایی از کابل و بدخشان جانب هندوستان داشت زیرا پیرشان عبدالقادر جیلانی در هندوستان بود. بعد ها چنان ارادت  پدر ابولمعانی به پیر شان بیشتر شده و نمیخواست دور از آن شهر باشد

 

ادامه دارد ... کلیک نماید

 
 

در بارۀ حضرت عبدالقادر بیدل

رباعـــــــــــــــیات
رباعـــــــــــــــیات
رباعـــــــــــــــیات
رباعـــــــــــــــیات
رباعـــــــــــــــیات



 

حـکـــــیـم ســـــنایـی عــــارف گـــرانـمــــایـــه

 

يکي از ابر مردان آسمان ادب و تصوف سنايي غزنوي، انديشمند بزرگ ، متصوف بي همتا قرن ششم ه ش است. اسم مبارک شان حکيم ابوالمجد مجدود بن آدم و لقبش سنايي است. زادگاه شان شهر غزنه ميباشد. سنايي علوم متداوله وقت را در زادگاهش از نزد پدر که خود عالم و دانشمند وقت بود آموخت

معلومات و دانش وي در زمينه تعاليم قرانکريم ، ترجمه و تفسير و همچنان ادبيات عرب بحدي بوده است که آيات و احاديث نبوي (ص) را در اشعارش با سلاست و رواني بگوهر نظم اراسته اند. حضرت سنايي در ابتدا عمر بدربار شاهان غزنوي بسر مي برد و به مدح امرا و سلاطين آنديار مي پرداخت

اما با بر خورد به پير لايخوار و شنيدن سخنان وي حالش دگرگون شده و در پرتو انوار علم و دانش و هوشمندي ذاتي خويش از دربار بريده و به حج رفت و به سفر هاي در ساير شهر هاي وطن خود نيز مبادرت ورزيد که بعد از بازگشت اين سفرها و تجارب و انوخته هاي معنوي آن از عالم ماده گسسته و به عالم معنا گرويده گرديد. که ديگر نه بدربار ميرفت و نه شاهي و سلطاني و اميري را مدح ميکرد و صرف حق ميگفت و حق مي جست.و در طريقت به چنان مجد و بزرگي رسيد که سر دسته صوفيان و قافه سالار آنان گرديد. وقتي از دربار بريد و گوشه عزلت و فقر اختيار کرد. سلطان وقت ازدواج خواهر خويش را بوي پيشنهاد کرد اما وي با مناعت و عزت نفس اين پيشنهاد سلطان را رد نمود. و گوشه و کلبه فقيرانه خود را بر قصر شاهانه ترجيع داد . تا آنکه به مقامي رسيد که همه پيرو و مجذوب راه و روش شان گرديدند

 

ادامه دارد .... کلیک نماید

در بارۀ حضرت حکیم سنایی


غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل



 

حـــــافــــــظ شـــــــیــرازی

 

خواجه شمس الدین محمدبن محمد حافظ شیرازی، از بزرگترین شاعران نغزگوی ادبیات فارسی است. حافظ در اوایل قرن هشتم ه‍.ق- حدود سال 727- در شیراز دیده به جهان گشود. پدرش، بهاءالدین، بازرگان و مادرش اهل كازرون بود. پس از مرگ پدر، شمس الدین كوچك نزد مادرش ماند و در سنین نوجوانی به شغل نانوایی پرداخت. در همین دوران به كسب علم و دانش علاقه مند شد و به درس و مدرسه پرداخت.

بعد از تحصیل علوم، زندگی او تغییر كرد و در جرگه طالبان علم درآمد و مجالس درس علمای بزرگ شیراز را درس كرد. او به تحقیق و مطالعه كتابهای بزرگان آن روزگار- از قبیل كشاف زمخشری، مطالع الانظار قاضی بیضاوی و مفتاح العلوم سكاكی و امثال آنها- پرداخت. همچنین در مجالس درس قوام الدین ابوالبقاء عبدالله بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی نیز حضور داشت. حافظ- همچنانكه از تخلص او برمی آید- قرآن را از حفظ داشت و به چهارده شكل (قراآت هفتگانه) می‌خواند.

حافظ دارای زن و فرزندان بود. در غزلیاتش به مرگ یكی از فرزندانش اشاره كرده است:
دلا دیدی كه آن فرزانه فرزند چه دید اندر خم این طاق رنگین؟
به جای لوح سیمین در كنارش فلك بر سر نهادش لوح سیمین

 

دنباله دارد ... کلیک نماید

 

در بارۀ حافظ شیرازی

1. فالنامۀ حافظ همراه با معنی
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل



 

شـــمـــس الـــــدین تـــــبریزی

 

متاسفانه از زندگانی شمس الحق تبریزی اطلاع درست دردست نیست اما مقالات اطلاعات ارزشمندی از حیات ............. و مترب عرفان خویش بدست میدهد که روشنگر نکات مهم و تاریک زندگانی خود او و مولانا ست گذشت از آن وی که افلاک محمد بن علی بن ملک داد ذکر نموده خودش در مقالاتش میگوید از مریدان ابوبکر سله بافم در من چیزی بود که شیخم نمیدید و هیچ کسی ندیده بود. آن چیزی را خداوند گارم مولانا دیده آنچه باری خاطر مولانا کردم باری شیخم انجام ندادم این چیزی که شمس از آن دم میزند همان جاذبه های عشق الهی است که مولانا را مجذ وب کرده است. رازهایی است نا گفتنی که شمس میداند و مولانا نیز میداند اسرار طریقت است که آنها برای یکدیگر فاش ساخته اند این همدلی روحی و معنوی که میان شمس و مولانا برقرار شد یکنوع اتحاد و یگانگی شان است . اتحادی است که مریدو مراد نمیشناسد نسبت به یکدیگر هم مراد و هم مرید . به همین مناسب به غم اینکه هردو بسیاری از مشایخ زمان خودش را دیدار کرده بودند هیچ کدام نتوانسته بودند این همدلی را بوجود آورند که متحد جان های شیران خداست. بر نگاه شمس مولانا در اوج اندیشه است و چشم مولانا شمس آفتاب صحبت و معرفت او کسی جز مولانا را قبول ندارد و مولانا کسی جز او در هر دو چنان از اوج به همه چیز نظاره میکنند که فکر بلند و روح منیعشان در هیچ چیز محدود نمیشود

 
 

دنباله دارد..... کلیک نماید

در بارۀ شمس تبریز

غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل



 

ســعــــــــــدی

ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله مشهور به سعدی شیرازی (حدود ۵۸۵ یا حدود ۶۰۶ ــ ۶۷۱ یا ۶۹۱ هجری قمری) شاعر و حکایت ‌نویس فارسی‌زبان شیرازی بود. از وی شعرهایی به زبان عربی نیز در دست است

 

سعدی در شیراز متولد شد. پدرش در دستگاه دیوانی اتابک سعد بن زنگی، فرمانروای فارس شاغل بود. پس از درگذشت پدر، سعدی در حدود ۶۲۰ یا ۶۲۳ قمری از شیراز برای تحصیل به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و در آنجا از آموزه‌های امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را امام مرشد می‌نامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهاب‌الدین سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت. معلم احتمالی دیگر وی در بغداد ابوالفرج بن جوزی بوده است که در هویت اصلی وی بین محققین (از جمله بین محمد قزوینی و محیط طباطبایی) اختلاف وجود دارد

پس از پایان تحصیل در بغداد، سعدی به سفرهای متنوعی پرداخت که به بسیاری از این سفرها در آثار خود اشاره کرده است. در این که سعدی از چه سرزمین‌هایی دیدن کرده میان پژوهندگان اختلاف نظر وجود دارد و به حکایات خود سعدی هم نمی‌توان چندان اعتماد کرد و به نظر می‌رسد که بعضی از این سفرها داستان‌پردازی باشد (موحد ۱۳۷۴، ص ۵۸)، زیرا بسیاری از آنها پایه نمادین و اخلاقی دارند نه واقعی. مسلم است که شاعر به عراق، شام و حجاز سفر کرده است و شاید از هندوستان، ترکستان، آسیای صغیر، غزنه، آذربایجان، فلسطین، یمن و افریقای شمالی هم دیدار کرده باشد

دنباله دارد ... کلیک نماید

در بارۀ شیخ مُصلح الدین سعدی شیرازی

غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل
غـــــــــــــــزل



 

حـکیـــم عــــبد الــرحـمــــان جــامـــی

 

نورالدين عبدالرحمن جامي هروي از بزرگان، شاعران و نويسنده گان قرن نهم وطن عزيز تر از جان ما افغانستان باستاني و تاريخي مي باشد، که در سال 817 ش. در جام خراسان، قلمرو هرات تولد و در سال 898 ش وفات و در همان جا مدفون گرديد. نام پدرش نظام الدين دشتي بود. جامي در هرات بزرگ شده و تربيت يافته. به سمرقند و حج سفر کرده بعد از آموزش علوم مروجه، بدرجهء ارشاد رسيده بدربار سلطان حسين بايقراء در صدر شاعران قرار داشت. اميرعلي شير نوائي ويرا احترام زياد مي گذاشت

 

مجموع آثار جامي به پنجاه و چهار مي رسد که معروفترين آنها، تفسير، حديث، مناسک حج، عروض، قافيه و غيره مي باشد

 

:نمونهء کلام

 

دروقــــــت پـــــــــــیـري کــــامــــــــرانــــــی

هـنـــــرآمـــــوزانــــــدرجــــــوانـــــی کـنـــــی

 
 

در بارۀ حکیم جامی هرات

شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر



 
 

حــکــــیم عــمـــــرخـیــــام

 

حکیم ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خیام نیشابوری از ریاضی‌دانان، اخترشناسان و شُعرای بنام ایران در دوره سلجوقی است. گرچه پایگاه علمی خیام برتر از جایگاه ادبی اوست ولی آوازهٔ وی بیشتر به واسطهٔ نگارش رباعیاتش است که شهرت جهانی دارد. افزون بر آنکه رباعیات خیام را به اغلب زبان‌های زنده ترجمه نموده‌اند. فیتز جرالد رباعیات او را به زبان انگلیسی ترجمه کرده که بیشتر مایه شهرت وی در مغرب‌زمین گردیده‌است.

 

حکیم عمر خیام در دوره سلطنت ملک‌شاه سلجوقی (۴۲۶-۵۹۰ هجری قمری) و در زمان وزارت خواجه نظام‌الملک گاهشماری ایران را اصلاح کرد. وی در ریاضیات، علوم ادبی، دینی و تاریخی استاد بود.

عده‌ای از تذکره‌نویسان، خیام را شاگرد ابن سینا و عده‌ای دیگر او را شاگرد امام موفق عارف معروف نوشته‌اند. وی بیش از ۱۰۰ رباعی سروده‌است. مرگ خیام را میان سالهای ۵۱۷-۵۲۰ هجری می‌دانند که در نیشابور اتفاق افتاد، وی را در امامزاده محروق به خاک سپرده‌اند

 
 

دنباله دارد ...کلیک نماید

 


 

پیــــر طــریـقــــت و آبــر مـــرد تصــــوف

 

خــــواجــــه عــبــــــد الـلـــــه انـصـــــــاری

 

 ا ین مرد راه حق درسا ل ( 396 ق ) درمنطقه کهند ژ ولایت هرا ت و طن ما زا ده شد و از هما ن خورد سا لی ا ستعداد عجیبی د رفرا گرفتن علوم از خویش تبارزدا د تا ا ینکه بعد ا زفو ت پد رش ، ما د ر ش و یرا د ر چها ر سا لگی بد بستا ن فر ستا د .  بزو دی علو م متدا ول را ا ز استادا ن خو یش بوجه بهترفرا گر فت و د ر سن < 8 سا لگی > به مطا لعه حد یث پر دا خت د ر ا ین و قت ا ملا و ا نشآ د ر ست نو شته و شعر نیزمی سر و د . شو ق و ذ و ق آ مو ختن علو م د ر وی چنا ن بود که د ر خا طرا ت خو یش چنین نو شته ا ست : و

 

< به شب د ر ز یر چرا غ تیلی حد یث نو شتمی فرا غت نا ن خو ر د ن نبو دی و د رفرا گیری چنا ن غر ق بو دی که گر سنگی ا حسا س نکردی و د ر ا ثنا ی نو شتن ما درم نا ن لقمه کردی و در دها ن من نهادی... >  و

 

ا ستا د تفسیر ش با درک ا ستعدا د درخشا ن وی در سن ( 14 سالگی ) به خلیفهگی و جانشینی خویش برگز ید .

 

دنباله دارد ....کلیک نماید

در بارۀ خواجه عبدالله انصاری

بــــــــــرگ اول
بــــــــــرگ دوم
بــــــــــرگ سوم
بــــــــرگ چهارم
بــــــــــرگ پنجم



 
 

رابــعــــــــــه بــلــخـــــــی

 
 

رابعه دختر کعب غزداری از شاعران بزرگ افغانستان است که در سده ء چهارم می زيسته است

 

در وصف رابعه همين بس که وی نخستين شاعر دری گوی شناخته شده است و از بنياد گذاران شعر دری و از مبتکران و کامل کنندگان قالب های غزل، قطعه و قصيده انگاشته ميشود. قالب ملمع را نيز از نو آوری های وی دانسته اند. وی معاصر رودکی ، سامانيان و گويا غزنويان بود و به فارسی دری و عربی شعر می رود. بيشتر اشعار او عاشقانه پرسوز و گداز است. وی در تصوير کردن طبيعت چيره دست بود. او بسيار زيبا بود و گويا به همين خاطر است که رابعه در ادب فارسی دری ، کنايه از زيبارويی است.
قصه ء عشق او به غلام برادرش ، بکتاش و قتلش به دست برادر سرنوشت واقعی اين شاعرزن بزرگ وطن ماست که ظاهرا با اغراق های شاعرانه همراه شده است، ولی هرچه است ، همين عشق به بکتاش باعث خلق قسمت زيادی از آثار ماندگار شعری رابعه بلخی شده است

 
 
 

در بارۀ رابعۀ بلخی

شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر
شـــــــــــــــعر
 



 

رحـــمـــــــــــان بابا

 

رحمان بابا که نام اصلی اش عبدالرحمان است در سال  ( ١٠٤٢ ) هجری در خانواده غریب به دنیا آمدند، منسوب به قوم مهمند بوده و نام پدرش عبدالستار میباشد و در ده یا قریه بهار مسکون گزین بودند. عبدالرحمان در عصر و زمان خودش یک شخص صوفی مشرب بود و زیاده تر شعر می سرود. ایشان علاقه به کار های دنیوی نه داشتند و همیشه زیر یک درخت نشسته و به سرودن شعر می پرداختند که تا به حال مردم آن ده ویا قریه آن درخت را به دیده قدر می بینند.

 

رحمان بابا در سال  ( ١١١٨ ) هجری وفات بافتند. اشعار ایشان ساده ، اخلاقی، دینی، اجتماعی و تصوفی بود و نمونه شعر ایشان را در دنباله همین نوشبار میتوانید مشاهده نماید.


رحمان  بابا  په  ( ١٠٤٢ )  هجري  کي  په  يوه  غريبه  کورنۍ  کي  زېږېدلئ  دئ، په  قوم  مهمند  او  د  پلار  نوم  يې  عبدالستار  دئ.  دی  په  ( بهادر  کلي )  کي  اوسېدئ.  عبدالرحمان  په  خپله  زمانه  کي  يو  صوفي  مشربه  سړی  وو.  ډېر  شعرونه  يې  ويلي  دي. رحمان  بابا په  ( ١١١٨ )  هجري کي مړ سوئ  دئ. رحمان  بابا  د  دنيا  کارونه  نه  کول.  دی  به  تر  يوې  وني  لاندي  ناست  وو  او  شعرونه  به  يې  ويل  چي  د  هغه  کلي  خلک  تر  اوسه  پوري  هغې  وني  ته  د  قدر  په   سترګه  ګوري

 

د  رحمان  بابا  شعرونه  ډېر  ساده  او  اسانه  دي.  اخلاقي،  ديني،  اجتماعي  او  تصوفي  شعرونه  يې  ويلي  دي.  دده  د  شعرو  کتاب  د  ټولو  پښتنو  خوښ  دئ  او  په  لوړه  سترګه  ورته  ګوري.  د ده  د  شعر  نمونه  په  لاندي  ډول  ده:   و

 

دنباله دارد .... کلیک نماید

 

 

در بارۀ رحمان با با

 

 

 

 

 



 
 

 |           Literature          |             Literature-1             |           Literature-2            |            Literature-3              |           


     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 
 

Esterdad is an afghan website that it invate Afghan People come together to build National Unity , Friendship and a new Afghanistan.   افغان استرداد وب سایتی که افغان ها را دعوت به وحدت ملی , همبستگی واعمار یک افغانستان نوین مینماید


| Esterdad all rigths reserved | Authors : K.R.Seddiqi and A.Seddiqi |